Fic Touken ranbu[Yamato x Kashuu]

posted on 26 Mar 2015 19:23 by redskull
ตามชื่อหัวข้อเลยจร้าาาา
 
 
 
วันนี้เราแต่งฟิคT^T น้ำตาจิไหลเป็นshort ficนะ
แต่เวลาว่างๆ รึป่าว  ชื่อเรื่องคือคิดไม่ออกนะ
เป็นครั้งแรกที่แต่งแบบมีฉากเรทนะ  ถมขาวนะจ๊ะ
 
เอาเป็นว่าชื่อ MYlove ละกันอิอิ
Fic Yamato x Kashuu

Nc-18นะจ๊ะ
 


วันหนึ่งในหน้าร้อนเจ้าของผ้าพันคอสีแดงกำลังนั่งเบื่ออยู่ที่ระเบียง
 
 


"เฮ้ออ~ น่าเบื่อจัง ท่านซานิวะก็ดันออกไปข้างนอกกับพวกทาโร่อีก"

"มาบ่นอะไรแถวนี้เนี่ย เกะกะเสียจริง" ยังไม่ทันจะสิ้นเสียงเขาก็รู้แล้วละว่าคนที่พูดนะเป็นเจ้ายามาโตะ คู่หูเก่าของโอคิตะเหมือนเขา
 

"......" เขาเงียบเพราะไม่อยากทะเลาะกับเจ้าบ้านั่น เจ้านั้นได้ออกไปสำรวจทั้งๆที่เขาต้องเฝ้าฐานทัพ รึจะเรียกว่าบ้านดีละ
 

"ร้อนจังเลยว่ามั้ย" เจ้าบ้านั่นจะมาพิงเขาทำไมเนี่ยร้อนก็ไปเปลี่ยนเสื้ออาบน้ำซะสิ
"นายบ่นไปมันก็ไม่หายร้อนหรอกนะ" เจ้าของเรือนผมสีดำขยับออกห่างจากเจ้าคนขี้ร้อน
"คะชูนายไม่ได้ออกไปกับท่านซานิวะหรอ" ยามาโตะถามพลางถอดเกาะที่พังออก
 
 

"ถ้าไปนายจะเห็นชั้นอยู่ตรงนี้มั้ยละเจ้าบ้า..เฮ้ย!!!แล้วทำไมนายไม่ไปถอดในห้อง!!" เขาตกใจที่อยู่ๆคนข้างๆก็เริ่มถอดข้าวของเสื้อผ้า
 

"ฮืม..ทำไม?...นายเขิลหรอคิโย๊ะจัง" คนข้างๆตัวที่เกือบจะเปลือยเปล่าหันมาถามพลางทำหน้าสงสัย
"จะบ้าหรอไม่มีทาง..คนอย่างชั้นคะชูคิโยมิสึไม่มีทางเขิลนายหรอก" ว่าแล้วเจ้าของเรือนผมสีดำก็รีบลุกหนี
"นี่จะลุกไปไหนละ" ไม่ทันที่เขาจะลุกขึ้นก็ถูกมือดีดึงแขนทำให้เขาเสียหลักล้มลงไปบนตักหนา
"นายทำบ้าอะไรเนี่ย!!!" เขาตกใจเพราะอยู่ดีๆก็ถูกดึงแล้วทำให้เขาอยู่ในสภาพน่าอายแบบนี้อีกไม่อย่าจะคิดเลยว่าตอนนี้เขาจะหน้าแดงขนาดไหน
 

"อ่าวก็นายทำท่าจะหนี..แล้วหน้าแดงทำไมละฮืม?"ยามาโตะยิ้มเจ้าเล่ห์พลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้
"ออกไปได้แล้ว!!!..ชั้นจะไปทำงาน"เขาขยับลุกหนีออกจากตักหนา
"เดียวสิคิโย๊ะจัง...รวบผมให้ก่อนได้มั้ย" ตอนนี้เจ้าของผ้าพันคอสีขาวที่ตอนนี้ถอดไปกองอยู่กับพื้นร้องขอขึ้น
"นายก็รวบเองสิ..ชั้น..ไม่..ว่าง" เขาพูดอย่างช้าๆและชัดๆ
"อะไรอ่าคิโย๊ะจังแค่นี้ก็ไม่ช่วยเลยนะ แล้วงานอะไรละ ท่านซานิวะวันนี้ไม่ได้ให้นายทำไรไม่ใช่รึไง" ยามาโตะรวบผมตัวเองแบบลวกๆ เขาชะงักก็ใช่นะสิวันนี้เขาไม่มีงานทำไงเลยมานั่งเปื่อยอยู่ที่ระเบียงไง
 
 

"แล้วนายทำผมทรงอะไรเนี่ยยุ่งชะมัด" ไม่ว่าปากจะพูดว่าไม่แต่มือก็ดันให้เจ้าเพื่อน?นั้นนั่งลงเพื่อที่จะรวบผมให้เรียบร้อยขึ้น
"ทำผมแบบนี้เดียวท่านเจ้าบ้านก็โกรธหรอก"ปากก็บ่นๆแต่จริงๆแล้วเขาก็เป็นห่วงและหวงคนๆนี้พอๆกับท่านซานิวะที่เขารัก
"ขอบใจนะคิโย๊ะจัง" ไม่ทันที่เขาจะตอบอะไรไปก็สัมผัสได้ถึงริมฝีปากนุ่มๆที่มาถูกแก้มของเขา
"อะ..อืม"ให้ตายสิเจ้าบ้านั่นชอบเล่นตอนทีเผลอ โชคดีนะที่พวกนั้นไม่อยู่กันไม่งั้นโดนล้อไปอีกหลายชาติแน่ๆ
"ถ้านายน่ารักอย่างนี้ตลอดก็ดีสิ" ไม่ทันไรเจ้าคนฉวยโอกาสก็โผล่มาด้านหลังกอดเขาซะแน่นเชียว
 
 

"กลับมาแล้วจร้าาาา~" นั่นเสียงเจ๊นิแสดงว่าท่านซานิวะก็กลับมาแล้วสินั่นไงเสียงพวกนั้นกำลังมาทางนี้
"ปล่อยๆๆๆ ปล่อยชั้นได้แล้ว เห็นยอมเข้าหน่อยเอาใหญ่เลยนะ" นั่นเสียงท่านซานิวะนิท่านกำลังมาทางนี้เขาเลยผละตัวออกจากคนที่กำลังลวนลามเขาอยู่ ทางด้านยามาโตะก็ยอมปล่อยแต่ไม่วายหันมาหอมแก้มทำหน้ากวนก่อนจากไปอีก
 
 

"กลับมาแล้วหรอครับท่านซานิวะ" เจ้าตัวดียิ้มกล่าวต้อนรับ
"กลับมาแล้วจ๊ะ..เอ๋ทำไมคะชูคุงหน้าแดงละคะ วันนี้ก็ไม่ได้ให้ไปทำอะไรนิน่า"ท่านซานิวะทำหน้างงงวย
"ผมคิดว่าคิโย๊ะจังคงร้อนนิดหน่อยละมั้งครับ" เจ้ายามาโตะแย่งเขาตอบ ให้ตายสิแกบอกท่านไปแบบนั้นได้ไง ตอนนี้ความคิดเขาวุนวายไปหมดแล้วตอนนี้
 

"อ่าวหรอ..งั้นมานี่สิคะชู" อ่าท่านซานิวะน่ารักจังดูท่ากวักมือเรียกนั่นสิ แต่เอ๋ท่านเรียกไปทำไมนะ
"คะชูค่ะ..คิดถึงจังเลย..นี่ถูกยามาโตะคุงแกล้งมาใช่มั้ยค่ะ" ท่านเจ้าบ้านกอดเขาแล้วกระซิบถามตอนท้ายพลางหัวเราะคิกคัก
 

"ยามาโตะคุงคืนนี้เบาๆหน่อยนะคะ..ไม่งั้นพรุ่งนี้คะชูคุงคงไปรบไม่ได้แน่ๆ" ท่านเจ้าบ้านท่านพูดอะไร อย่าไปให้ท้ายเจ้าบ้านั่นสิ
"ท่านซานิวะ!!!ท่านพูดอะไร" เขาตะโกน ไม่น่าเชื่อว่าท่านเจ้าบ้านจะพูดอะไรแบบนี้
"ฮะๆท่านนี่ละก็ข้าไม่รุนแรงขนาดคิโยะจังเดินไม่ไหวหรอก"คนข้างๆเขาพูดขึ้น

"มันก็ไม่แน่นิน่า..ก็เมื่อไม่กี่วันก่อน..อือออ~" ไม่ทันที่ท่านเจ้าบ้านจะพูดจบก็ถูกเจ้าคนที่กอดอยู่เอามือมาปิดปากไม่ให้พูดซะได้
 

"พอแล้วๆ ท่านซานิวะเมื่อกี้ข้าได้ยินท่านทาโร่เรียกนะ" นั่นไงเขาพูดไม่ผิดเสียงท่านพี่ดาบใหญ่เรียกแล้ว
"นี่ยังงอลไม่หายอีกหรอ..ข้าขอโทษนะข้าไม่อยากให้คะชูบาดเจ็บเพราะคะชูเป็นคนที่ชั้นรักที่สุดนิคะ..เอานี่ยาทาเล็บสีแดงแบบที่คะชูชอบคะ" หลังจากที่ท่านซานิวะพูดจบก็ยื่นน้ำยาทาเล็บแบบที่เขาชอบมาให้
 

"ท่านซานิวะขอรับ" เสียงเข้มเรียกท่านเจ้าบ้าน
"ทาโร่ทะจิคุง~" ไม่ทันไรท่านเจ้าบ้านก็ผละจากผมไปหาพี่ดาบใหญ่ที่ท่านได้มาเป็นเล่มแรก
"ท่านซานิวะขอรับ..ข้าเตรียมของเซ่นเสร็จแล้ว" ทาโร่พูเสียงเรียบ แล้วมองมาที่เขา จริงๆเขาก็แอบคิดว่าท่านทาโร่นั้นดูน่ากลัวอยู่นิดๆนะเนี่ย
 

"รู้แล้วละกำลังจะไป" เมื่อสิ้นเสียงเรียกของพี่ดาบใหญ่ท่านเจ้าบ้านก็รีบลุกไปหาทิ้งเขาไว้กับยามาโตะ
"ขอตัวก่อนนะคะชูคุง ถ้ามีอะไรไปเรียกที่ห้องนะคะ" และแล้วท่านเจ้าบ้านก็เดินหายไป
 

"ทำหน้าเศร้าอีกแล้วนะ..พอท่านซานิวะไปเจ้าก็ทำหน้าเหมือนหมาถูกทิ้งไปได้" ดูเจ้าบ้ายามาโตะพูดสิใครถูกทิ้งกันท่านเจ้าบ้านนะแค่ไปทำธุระเอง
 
 
 


ทางด้านพี่เผือก

 
 
มองจ้องหน้าท่านซานิวะ
"มีอะไรรึป่าวคะ?" ดูเหมือนท่านซานิวะจะสงสัยว่าข้ามองอะไรนะ
 

"ข้าแค่คิดว่า ท่านให้ท้ายยามาโตะเยอะไปหน่อยแล้วนะ"มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรซะหน่อยที่ท่านจะสนอกสนใจเจ้าพวกดาบมาตรฐานมากกว่าพวกดาบใหญ่อย่างพวกเขา
 

"ไม่หรอก...ข้าคิดว่าคนที่อยู่เคียงข้างคะชูคุงได้ดีที่สุดก็คือยามาโตะคุงละนะเจ้าคิดว่าไง?" นั่นท่านมาถามคำถามแบบนี้อีกแล้ว
"ก็ไม่มีอะไรมากหรอก..ว่าแต่ท่านเถอะคราวนี้นายท่านจะทำอะไร?" ข้าเหล่ตามองนายท่ายอย่างอดสงสัยไม่ได้ทำไมกันนะทั้งๆที่ท่านก็มีดาบใหญ่อย่างข้า ดาบยาวอย่างโอคุริคุงแล้วทำไมต้องสร้างเพิ่มอีก
 
 

"ทาโร่ซัง..ทาโร่ซัง..ทาโร่ทะจิ" 
.
.
.
หรือว่าพวกข้ายังดีไม่พอทำไมกันนะทำไมท่านถึงไม่มองมาทางนี้บ้าง

"มะ..มีอะไรรึป่าวท่านซานิวะ" เมื่อกี้ท่านเรียกหรอทำไมไม่ได้ยินรึว่าข้าเหม่อจริงๆ
"ทาโร่ทะจิซัง..เหม่ออะไรคะเรียกแล้วไม่ตอบเลย" ข้ามองท่านซานิวะ ก่อนที่ท่านจะนำมือมาแตะหน้าผากข้า
"ก็ไม่มีไข้นิคะ หรือว่าเหนื่อนที่ออกไปสำรวจคะทาโร่ซัง" ท่านซานิวะมองข้าอย่างเป็นห่วง
 

"ป่าวข้าแค่สงสัยว่าท่านจะตีดาบอีกหรือ..ก็ข้าเห็นท่านให้ข้าเตรียมของเซ่น" ข้าถามท่านซานิวะไปอย่างเลี่ยงไม่ได้
 
 

"หืม?..ไม่บอก" ดูท่านสิไม่บอกแล้วยังมาหัวเราะคิกคักใส่ข้าอีก
"ข้าขอตัวไปรอข้างนอกนะ..อยู่ในห้องสองต่อสองกับท่านคงดูไม่เหมาะสมเท่าไหร่" หลังจากที่ข้าออกมารอด้านนอกข้าก็ได้ยินเสียงโครมครามมาจากด้านในซักพักเสียงนั้นก็เงียบลง
 
 
 
 
 

ทันใดนั้นเองท่านซานิวะก็เลื่อนประตูออกมา
 
 
 


"นี่ทาโร่ซังข้ามีอะไรจะให้ด้วยละ.."เอ๋?! ท่านมีอะไรให้ข้ากันนะ
"แบมือออกมาสิ..หวังว่าเจ้าคงดีใจนะ" ข้ามองสิ่งที่วางอยู่บนมือ มันคือลูกแก้วสีทองทอแสงงามสง่า
"ทหารม้าเกราะหนักสีทอง"ข้ามองท่านเจ้าบ้านที่ดีใจจนออกนอกหน้าที่นานๆจะได้ซะที
 
 

"ขอบคุณ"ข้ากล่าว
"ดีแล้วที่ชอบข้าไม่อยากให้เจ้าบาดเจ็บเหมือนคราวที่แล้ว" ท่านซานิวะกล่าว ขอบคุณนะที่นึกถึงข้าคนนี้ด้วย
"นี่ก็บ่ายแล้วด้วย..ทาโร่ซังวันนี้ช่วยชั้นทำอาหารเย็นหน่อยได้มั้ยค่ะ..แต่ถ้าเหนื่อยก็ไม่เป็นไรนะคะ"แค่ท่านเอ่ยปากข้าก็ทำให้อยู่แล้วละ
"ได้สิยังไงข้าก็ว่างอยู่แล้ว"ข้าตอบหลังจากนั้นท่านซานิวะกับข้าและจิโร่ก็วุ่นวายกับการเตรียมอาหารเย็น
 
 
 
 
 


หลังจากผ่านไปเป็นเวลากว่า40นาที อาหารเย็นก็เสร็จเรียบร้อย
 


"จิโร่ซังคะ..ช่วยไปเรียกพวกเด็กๆแล้วก็พวกดาบมาตรฐานให้หน่อยได้มั้ยคะ" เจ้าของเรือนน้อยๆกล่าวกันน้องชายของข้าในร่างสาวสวย
"เข้าใจแล้วละเดียวมานะ" ไม่นานนักน้องข้าก็ไปเรียกพวกน้องๆให้มาทานข้าว
 
 
 
 
 
 
 

ตัดทาทางคะชูคุง
 
 

"ท่านเจ้าบ้านเรียกน่ะ เห็นว่าอาหารเสร็จแล้วให้ไปที่ห้องทานข้าว" หืมเมื่อกี้ว่าไงนะ ท่านเจ้าบ้านเตรียมอาหารเสร็จแล้วหรอ
"งั้นเร็วๆสิยามาโตะ..ชักช้าอยู่ได้ปล่อยให้ท่านรอมันไม่ดีนะ" ว่าแล้วข้าก็รีบเดินไปที่ห้องอาหาร
 
 
 
 

ครืดดด~