Fic Touken ranbu[Yamato x Kashuu]

posted on 26 Mar 2015 19:23 by redskull
ตามชื่อหัวข้อเลยจร้าาาา
 
 
 
วันนี้เราแต่งฟิคT^T น้ำตาจิไหลเป็นshort ficนะ
แต่เวลาว่างๆ รึป่าว  ชื่อเรื่องคือคิดไม่ออกนะ
เป็นครั้งแรกที่แต่งแบบมีฉากเรทนะ  ถมขาวนะจ๊ะ
 
เอาเป็นว่าชื่อ MYlove ละกันอิอิ
Fic Yamato x Kashuu

Nc-18นะจ๊ะ
 


วันหนึ่งในหน้าร้อนเจ้าของผ้าพันคอสีแดงกำลังนั่งเบื่ออยู่ที่ระเบียง
 
 


"เฮ้ออ~ น่าเบื่อจัง ท่านซานิวะก็ดันออกไปข้างนอกกับพวกทาโร่อีก"

"มาบ่นอะไรแถวนี้เนี่ย เกะกะเสียจริง" ยังไม่ทันจะสิ้นเสียงเขาก็รู้แล้วละว่าคนที่พูดนะเป็นเจ้ายามาโตะ คู่หูเก่าของโอคิตะเหมือนเขา
 

"......" เขาเงียบเพราะไม่อยากทะเลาะกับเจ้าบ้านั่น เจ้านั้นได้ออกไปสำรวจทั้งๆที่เขาต้องเฝ้าฐานทัพ รึจะเรียกว่าบ้านดีละ
 

"ร้อนจังเลยว่ามั้ย" เจ้าบ้านั่นจะมาพิงเขาทำไมเนี่ยร้อนก็ไปเปลี่ยนเสื้ออาบน้ำซะสิ
"นายบ่นไปมันก็ไม่หายร้อนหรอกนะ" เจ้าของเรือนผมสีดำขยับออกห่างจากเจ้าคนขี้ร้อน
"คะชูนายไม่ได้ออกไปกับท่านซานิวะหรอ" ยามาโตะถามพลางถอดเกาะที่พังออก
 
 

"ถ้าไปนายจะเห็นชั้นอยู่ตรงนี้มั้ยละเจ้าบ้า..เฮ้ย!!!แล้วทำไมนายไม่ไปถอดในห้อง!!" เขาตกใจที่อยู่ๆคนข้างๆก็เริ่มถอดข้าวของเสื้อผ้า
 

"ฮืม..ทำไม?...นายเขิลหรอคิโย๊ะจัง" คนข้างๆตัวที่เกือบจะเปลือยเปล่าหันมาถามพลางทำหน้าสงสัย
"จะบ้าหรอไม่มีทาง..คนอย่างชั้นคะชูคิโยมิสึไม่มีทางเขิลนายหรอก" ว่าแล้วเจ้าของเรือนผมสีดำก็รีบลุกหนี
"นี่จะลุกไปไหนละ" ไม่ทันที่เขาจะลุกขึ้นก็ถูกมือดีดึงแขนทำให้เขาเสียหลักล้มลงไปบนตักหนา
"นายทำบ้าอะไรเนี่ย!!!" เขาตกใจเพราะอยู่ดีๆก็ถูกดึงแล้วทำให้เขาอยู่ในสภาพน่าอายแบบนี้อีกไม่อย่าจะคิดเลยว่าตอนนี้เขาจะหน้าแดงขนาดไหน
 

"อ่าวก็นายทำท่าจะหนี..แล้วหน้าแดงทำไมละฮืม?"ยามาโตะยิ้มเจ้าเล่ห์พลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้
"ออกไปได้แล้ว!!!..ชั้นจะไปทำงาน"เขาขยับลุกหนีออกจากตักหนา
"เดียวสิคิโย๊ะจัง...รวบผมให้ก่อนได้มั้ย" ตอนนี้เจ้าของผ้าพันคอสีขาวที่ตอนนี้ถอดไปกองอยู่กับพื้นร้องขอขึ้น
"นายก็รวบเองสิ..ชั้น..ไม่..ว่าง" เขาพูดอย่างช้าๆและชัดๆ
"อะไรอ่าคิโย๊ะจังแค่นี้ก็ไม่ช่วยเลยนะ แล้วงานอะไรละ ท่านซานิวะวันนี้ไม่ได้ให้นายทำไรไม่ใช่รึไง" ยามาโตะรวบผมตัวเองแบบลวกๆ เขาชะงักก็ใช่นะสิวันนี้เขาไม่มีงานทำไงเลยมานั่งเปื่อยอยู่ที่ระเบียงไง
 
 

"แล้วนายทำผมทรงอะไรเนี่ยยุ่งชะมัด" ไม่ว่าปากจะพูดว่าไม่แต่มือก็ดันให้เจ้าเพื่อน?นั้นนั่งลงเพื่อที่จะรวบผมให้เรียบร้อยขึ้น
"ทำผมแบบนี้เดียวท่านเจ้าบ้านก็โกรธหรอก"ปากก็บ่นๆแต่จริงๆแล้วเขาก็เป็นห่วงและหวงคนๆนี้พอๆกับท่านซานิวะที่เขารัก
"ขอบใจนะคิโย๊ะจัง" ไม่ทันที่เขาจะตอบอะไรไปก็สัมผัสได้ถึงริมฝีปากนุ่มๆที่มาถูกแก้มของเขา
"อะ..อืม"ให้ตายสิเจ้าบ้านั่นชอบเล่นตอนทีเผลอ โชคดีนะที่พวกนั้นไม่อยู่กันไม่งั้นโดนล้อไปอีกหลายชาติแน่ๆ
"ถ้านายน่ารักอย่างนี้ตลอดก็ดีสิ" ไม่ทันไรเจ้าคนฉวยโอกาสก็โผล่มาด้านหลังกอดเขาซะแน่นเชียว
 
 

"กลับมาแล้วจร้าาาา~" นั่นเสียงเจ๊นิแสดงว่าท่านซานิวะก็กลับมาแล้วสินั่นไงเสียงพวกนั้นกำลังมาทางนี้
"ปล่อยๆๆๆ ปล่อยชั้นได้แล้ว เห็นยอมเข้าหน่อยเอาใหญ่เลยนะ" นั่นเสียงท่านซานิวะนิท่านกำลังมาทางนี้เขาเลยผละตัวออกจากคนที่กำลังลวนลามเขาอยู่ ทางด้านยามาโตะก็ยอมปล่อยแต่ไม่วายหันมาหอมแก้มทำหน้ากวนก่อนจากไปอีก
 
 

"กลับมาแล้วหรอครับท่านซานิวะ" เจ้าตัวดียิ้มกล่าวต้อนรับ
"กลับมาแล้วจ๊ะ..เอ๋ทำไมคะชูคุงหน้าแดงละคะ วันนี้ก็ไม่ได้ให้ไปทำอะไรนิน่า"ท่านซานิวะทำหน้างงงวย
"ผมคิดว่าคิโย๊ะจังคงร้อนนิดหน่อยละมั้งครับ" เจ้ายามาโตะแย่งเขาตอบ ให้ตายสิแกบอกท่านไปแบบนั้นได้ไง ตอนนี้ความคิดเขาวุนวายไปหมดแล้วตอนนี้
 

"อ่าวหรอ..งั้นมานี่สิคะชู" อ่าท่านซานิวะน่ารักจังดูท่ากวักมือเรียกนั่นสิ แต่เอ๋ท่านเรียกไปทำไมนะ
"คะชูค่ะ..คิดถึงจังเลย..นี่ถูกยามาโตะคุงแกล้งมาใช่มั้ยค่ะ" ท่านเจ้าบ้านกอดเขาแล้วกระซิบถามตอนท้ายพลางหัวเราะคิกคัก
 

"ยามาโตะคุงคืนนี้เบาๆหน่อยนะคะ..ไม่งั้นพรุ่งนี้คะชูคุงคงไปรบไม่ได้แน่ๆ" ท่านเจ้าบ้านท่านพูดอะไร อย่าไปให้ท้ายเจ้าบ้านั่นสิ
"ท่านซานิวะ!!!ท่านพูดอะไร" เขาตะโกน ไม่น่าเชื่อว่าท่านเจ้าบ้านจะพูดอะไรแบบนี้
"ฮะๆท่านนี่ละก็ข้าไม่รุนแรงขนาดคิโยะจังเดินไม่ไหวหรอก"คนข้างๆเขาพูดขึ้น

"มันก็ไม่แน่นิน่า..ก็เมื่อไม่กี่วันก่อน..อือออ~" ไม่ทันที่ท่านเจ้าบ้านจะพูดจบก็ถูกเจ้าคนที่กอดอยู่เอามือมาปิดปากไม่ให้พูดซะได้
 

"พอแล้วๆ ท่านซานิวะเมื่อกี้ข้าได้ยินท่านทาโร่เรียกนะ" นั่นไงเขาพูดไม่ผิดเสียงท่านพี่ดาบใหญ่เรียกแล้ว
"นี่ยังงอลไม่หายอีกหรอ..ข้าขอโทษนะข้าไม่อยากให้คะชูบาดเจ็บเพราะคะชูเป็นคนที่ชั้นรักที่สุดนิคะ..เอานี่ยาทาเล็บสีแดงแบบที่คะชูชอบคะ" หลังจากที่ท่านซานิวะพูดจบก็ยื่นน้ำยาทาเล็บแบบที่เขาชอบมาให้
 

"ท่านซานิวะขอรับ" เสียงเข้มเรียกท่านเจ้าบ้าน
"ทาโร่ทะจิคุง~" ไม่ทันไรท่านเจ้าบ้านก็ผละจากผมไปหาพี่ดาบใหญ่ที่ท่านได้มาเป็นเล่มแรก
"ท่านซานิวะขอรับ..ข้าเตรียมของเซ่นเสร็จแล้ว" ทาโร่พูเสียงเรียบ แล้วมองมาที่เขา จริงๆเขาก็แอบคิดว่าท่านทาโร่นั้นดูน่ากลัวอยู่นิดๆนะเนี่ย
 

"รู้แล้วละกำลังจะไป" เมื่อสิ้นเสียงเรียกของพี่ดาบใหญ่ท่านเจ้าบ้านก็รีบลุกไปหาทิ้งเขาไว้กับยามาโตะ
"ขอตัวก่อนนะคะชูคุง ถ้ามีอะไรไปเรียกที่ห้องนะคะ" และแล้วท่านเจ้าบ้านก็เดินหายไป
 

"ทำหน้าเศร้าอีกแล้วนะ..พอท่านซานิวะไปเจ้าก็ทำหน้าเหมือนหมาถูกทิ้งไปได้" ดูเจ้าบ้ายามาโตะพูดสิใครถูกทิ้งกันท่านเจ้าบ้านนะแค่ไปทำธุระเอง
 
 
 


ทางด้านพี่เผือก

 
 
มองจ้องหน้าท่านซานิวะ
"มีอะไรรึป่าวคะ?" ดูเหมือนท่านซานิวะจะสงสัยว่าข้ามองอะไรนะ
 

"ข้าแค่คิดว่า ท่านให้ท้ายยามาโตะเยอะไปหน่อยแล้วนะ"มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรซะหน่อยที่ท่านจะสนอกสนใจเจ้าพวกดาบมาตรฐานมากกว่าพวกดาบใหญ่อย่างพวกเขา
 

"ไม่หรอก...ข้าคิดว่าคนที่อยู่เคียงข้างคะชูคุงได้ดีที่สุดก็คือยามาโตะคุงละนะเจ้าคิดว่าไง?" นั่นท่านมาถามคำถามแบบนี้อีกแล้ว
"ก็ไม่มีอะไรมากหรอก..ว่าแต่ท่านเถอะคราวนี้นายท่านจะทำอะไร?" ข้าเหล่ตามองนายท่ายอย่างอดสงสัยไม่ได้ทำไมกันนะทั้งๆที่ท่านก็มีดาบใหญ่อย่างข้า ดาบยาวอย่างโอคุริคุงแล้วทำไมต้องสร้างเพิ่มอีก
 
 

"ทาโร่ซัง..ทาโร่ซัง..ทาโร่ทะจิ" 
.
.
.
หรือว่าพวกข้ายังดีไม่พอทำไมกันนะทำไมท่านถึงไม่มองมาทางนี้บ้าง

"มะ..มีอะไรรึป่าวท่านซานิวะ" เมื่อกี้ท่านเรียกหรอทำไมไม่ได้ยินรึว่าข้าเหม่อจริงๆ
"ทาโร่ทะจิซัง..เหม่ออะไรคะเรียกแล้วไม่ตอบเลย" ข้ามองท่านซานิวะ ก่อนที่ท่านจะนำมือมาแตะหน้าผากข้า
"ก็ไม่มีไข้นิคะ หรือว่าเหนื่อนที่ออกไปสำรวจคะทาโร่ซัง" ท่านซานิวะมองข้าอย่างเป็นห่วง
 

"ป่าวข้าแค่สงสัยว่าท่านจะตีดาบอีกหรือ..ก็ข้าเห็นท่านให้ข้าเตรียมของเซ่น" ข้าถามท่านซานิวะไปอย่างเลี่ยงไม่ได้
 
 

"หืม?..ไม่บอก" ดูท่านสิไม่บอกแล้วยังมาหัวเราะคิกคักใส่ข้าอีก
"ข้าขอตัวไปรอข้างนอกนะ..อยู่ในห้องสองต่อสองกับท่านคงดูไม่เหมาะสมเท่าไหร่" หลังจากที่ข้าออกมารอด้านนอกข้าก็ได้ยินเสียงโครมครามมาจากด้านในซักพักเสียงนั้นก็เงียบลง
 
 
 
 
 

ทันใดนั้นเองท่านซานิวะก็เลื่อนประตูออกมา
 
 
 


"นี่ทาโร่ซังข้ามีอะไรจะให้ด้วยละ.."เอ๋?! ท่านมีอะไรให้ข้ากันนะ
"แบมือออกมาสิ..หวังว่าเจ้าคงดีใจนะ" ข้ามองสิ่งที่วางอยู่บนมือ มันคือลูกแก้วสีทองทอแสงงามสง่า
"ทหารม้าเกราะหนักสีทอง"ข้ามองท่านเจ้าบ้านที่ดีใจจนออกนอกหน้าที่นานๆจะได้ซะที
 
 

"ขอบคุณ"ข้ากล่าว
"ดีแล้วที่ชอบข้าไม่อยากให้เจ้าบาดเจ็บเหมือนคราวที่แล้ว" ท่านซานิวะกล่าว ขอบคุณนะที่นึกถึงข้าคนนี้ด้วย
"นี่ก็บ่ายแล้วด้วย..ทาโร่ซังวันนี้ช่วยชั้นทำอาหารเย็นหน่อยได้มั้ยค่ะ..แต่ถ้าเหนื่อยก็ไม่เป็นไรนะคะ"แค่ท่านเอ่ยปากข้าก็ทำให้อยู่แล้วละ
"ได้สิยังไงข้าก็ว่างอยู่แล้ว"ข้าตอบหลังจากนั้นท่านซานิวะกับข้าและจิโร่ก็วุ่นวายกับการเตรียมอาหารเย็น
 
 
 
 
 


หลังจากผ่านไปเป็นเวลากว่า40นาที อาหารเย็นก็เสร็จเรียบร้อย
 


"จิโร่ซังคะ..ช่วยไปเรียกพวกเด็กๆแล้วก็พวกดาบมาตรฐานให้หน่อยได้มั้ยคะ" เจ้าของเรือนน้อยๆกล่าวกันน้องชายของข้าในร่างสาวสวย
"เข้าใจแล้วละเดียวมานะ" ไม่นานนักน้องข้าก็ไปเรียกพวกน้องๆให้มาทานข้าว
 
 
 
 
 
 
 

ตัดทาทางคะชูคุง
 
 

"ท่านเจ้าบ้านเรียกน่ะ เห็นว่าอาหารเสร็จแล้วให้ไปที่ห้องทานข้าว" หืมเมื่อกี้ว่าไงนะ ท่านเจ้าบ้านเตรียมอาหารเสร็จแล้วหรอ
"งั้นเร็วๆสิยามาโตะ..ชักช้าอยู่ได้ปล่อยให้ท่านรอมันไม่ดีนะ" ว่าแล้วข้าก็รีบเดินไปที่ห้องอาหาร
 
 
 
 

ครืดดด~
 

"ขอโทษครับที่สาย" เจ้าของเรือนผมสีดำสวยผ้าพันคอสีขาวกล่าวพลางโค้งขอโทษผู้คนภายในห้อง
"ไม่ๆพวกข้าก็เพิ่มมาเหมือนกันเจ้าไม่ได้สายหรอกคะชูคุง..มานั่งสิเจ้าด้วยยามาโตะ" สิ้นเสียงท่านเจ้าบ้าน ไม่นานนักภายในห้องอาหารก็เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยสนุกสนานต่างคนต่างเล่าประสบการณ์ที่เจอมาเมื่อตอนเช้าของวัน ทั้งออกไปรบ ออกไปสำรวจ
 

"อิ้มแล้วนะครับ" ข้าหันไปมองคิโย๊ะจังที่ไม่รู้จะรีบอิ่มไปไหน ยกจานข้าวออกไปเก็บ
"ข้าก็อิ่มแล้ว...ข้าขอตัวก่อนนะนายท่าน" ช้ารีบเก็บจานชามแล้วตามเขาออกไป
 
 
 
"คิโย๊ะจัง!!..นายจะรีบไปไหน..เฮ่...รอก่อนสิ"เจ้าบ้านั่นเดินไวชะมัดเลย ไม่รอกันบ้าง  นี่เมินกันรึไงเรียกแล้วก็ไม่ตอบทันใดนั้นข้าก็เดิยชนแผ่นหลังที่แสนจะคุ้นเคย
"โอ้ย!!!..จะ..เจ็บ..นี่อย่านึกหยุดก็หยุดสิ" ข้าโวยวาย
"ตามมาทำไม..เป็นห่วงข้ารึไง" เจ้าคนบ้านั่นเพิ่งรู้สึกตัวรึไง
"ก็ใช่น่ะสิ..วันนี้เป็นอะไรทำไมถึงรีบออกมา"ก็มันสงสัย ปกติเจ้านี่นะทานช้าจะตาย
 

"ก็ไม่มีอะไรนิน่า"ข้าเห็นเจ้านั่นทำหน้าตากวนอีกแล้ว
"อย่ามาหลอกซะให้ยาก..หรือว่านายงอลที่ท่านเจ้าบ้านส่งทุกคนออกไปรบ ออกไปสำรวจยกเว้นนาย!!" ข้าลองถามเจ้านั้นดู  แต่ท่าจะเป็นแบบนั้นจริงๆ ดูสิ ทำหน้าตาแบบนี้อีกแล้วเดียวพ่อจับกดซะเลยนิ
 


"ก็วันนี้นายได้ออกไปรบ...แต่ชั้นต้องอยู่เฝ้าที่ฐานเฉยๆไม่ได้ไปไหน...ทั้งๆที่ชั้นควรจะได้ออกไปกันท่านเจ้าบ้าน" อีกฝ่ายพูดขึ้นมาอย่าหัวเสีย
"งอลเรื่องนี้นิเอง" ข้ายิ้มขำ ทันที่ข้าจะพูดจบข้าก็ดึงตัวเจ้านั่นเข้ามาประกบปากเสียแล้วซะแล้ว
 


"ทำบ้าอะไร!!!?" คะชูที่อยู่ดีๆก็โดนจูบรีบผละออกจากตัวข้า
"ก็จูบไง...ถ้าไม่หายงอลข้าจะจูบเจ้าอีกนะ" ข้าพูดพลางยื่นหน้าเข้าไปหา ทำหน้ายียวนแบบที่เจ้านั่นไม่ชอบ
 

 

"ท่านพี่ทาโร่วันนี้ข้าเหนื่อยข้าขอตัวก่อนนะ"
"นั่นเสียงพวกดาบใหญ่นิ..มานี่เร็ว"ทันใดนั้นคะชูก็ถูกผลักให้เข้าไปในห้องที่เปิดเอาไว้
"จะหลบทำไม..ไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย"เจ้าตัวเล็กบ่น
 


"ก็ไม่ได้ทำผิดแต่มันไม่สมควร..เดียวเด็กๆจะเห็น" เห็น?เห็นอะไร ไม่ทันไรคะชูก็ถูกเขาผลักลงบนฟูกนิ่มที่ปูเอาไว้โดยมีเขาอยู่คร่อมอยู่ด้านบน
 


"นี่คะชู..."เจ้าของผ้าพันคอสีขาวกล่าวพลางลูบแก้มสีแดงระเรื่อดั่งมะเขือเทศสุข
"อะไรของเจ้าอีก"เจ้าบ้าคะชูนั้นเบือนหน้าหนี
"ลุกออกไปได้แล้วข้าหนัก"เจ้านั่นเอามือดันอกแกร่งพยายามดันให้เขานั้นลุกออกจากตัว
 
 
 
"ไม่!!..โอกาศแบบนี้ไม่ได้หาง่ายๆนะคิดว่าข้าจะยอมปล่อยเจ้าไปรึไง" เขาพูดพลางเริ่มจูบคนที่อยู่ข้างใต้
"อย่าเม้มปากสิมันจูบไม่ถนัดนะรู้มั้ย"ข้าที่อยู่ด้านบนยิ้มกริ่ม หลังจากนั้นข้า..ก็ก้มหน้าไปใกล้จนคะชูตัวน้อยสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น

"อย่าแกล้งกันสิ"เจ้าของเรือนผมสีดำสะดุ้งเมื่อปลายจมูกของอีกฝ่ายแตะลงมาบนคอที่ขาวเนียน
"ไม่ได้แกล้งซะหน่อย..ว่าแต่นายไปอาบน้ำมาหรอ..ตัวหอมจัง" เมื่ออีกเขาพูดจบมือที่ซุกซนก็จับปลดเสื้อยูกาตะสีแดงหม่นลง เมื่อเสื้อถูกปลดแล้วยามาโตะไม่รอช้าใล้ปลายจมูกแตะไปทั่วแผ่นอกอีกฝ่ายด้วยความรักใคร่

"อืออ~ ยะ..หยุด..นะ" คนที่ปากเก่งร้องขอ
"ท่าทางจะยากนะคิโย๊ะจัง" ร่างที่คร่อมอยู่ก้มหน้าลงไปจูบปากบางเบาๆแล้วผละออกเลื่อนลงมางับยอดอกสีชมพูเบาๆสลับกับเลียบางๆ มืออีกข้างก็เลื่อไปลูบไล้ส่วนอ่อนไหวภายนอก

"เห๋..ปากไม่ตรงกับใจอีกแล้วนะ" ปากก็ว่ามือก็ขยับทำให้เขาตื่นตัวขึ้นมาก่อนที่จะค่อยๆสอดมือล้วงเข้าไปในค่อยจับสัมผัสด้วยมือหนาภายใต้ฮากามะตัวเก่ง

"อ๊ะ..อืออ~..ยามาโตะ..มะ..ไม่..เอาอย่าแกล้งกันสิ"
ฝ่ายนั้นเริ่มหายใจติดขัดอุณหภูมิเริ่มร้อนขึ้นเพราะการกระทำของเขาเอง
"ไม่ได้แกล้งครับ" ทำตอบที่ไม่ตรงกับหน้าตาที่ยิ้มกริ่มคะชูสะดุ้งเฮือกเมื่ออีกฝ่ายที่อยู่ๆจับส่วนนั้นรูดขึ้นรูดลงลูบคลำไปเรื่อยๆทำให้ส่วนนั้นของเขาตื่นตัวมากขึ้น มือของอีกฝ่ายก็กำลังยุ่งอยู่กับส่วนอ่อนไหวของเขา

"อ๊ะ..อือออ~" คะชูหอบพลางปรือตามองอีกฝ่ายอย่างอ่อนแรง เรี่ยวแรงที่มีกลับหายไปหมดเมื่อถูกคนตรงหน้าเล้าโลมปลูกอารมณ์ของเขาอยู่

ยามาโตะยิ้มอย่างพอใจกับผลงานตรงหน้าพลางแทรกลิ้นรุกเข้าไปหาเกี่ยวแตะปลายลิ้นอีกคนกวาดหาความหวานในริมฝีปากบางของอีกฝ่าย หยอกล้อลิ้นอุ่นตวัตพลิกเล่นไปมา..มือก็ยังคงลูบคลำส่วนนั้นอยู่ไม่ขาด ยามาโตะเลื่อนลงต่ำลงมาที่ยอดอกเม้มดูดแล้วดึงขึ้นมาเล็กน้อยมือข้างที่ว่างค่อยๆปลดฮากามะของอีกฝ่ายออกอย่างช้าๆแล้วเกี่ยวลงไปที่ปลายเท้าทำให้ส่วนนั้นตั้งขึ้นมา

ฝ่ายคะชูที่ถูกปลดเสื้อผ้าออกนั้นนอนหอบหายใจอยู่ภายใต้คนขี้แกล้งเขาคิดว่าคืนนี้ก็คงไม่รอดแน่ๆ เขาคงไม่ได้ไปออกรบหรือออกสำรวจเป็นแน่แท้

"คิดอะไรอยู่หรอคิโย๊ะจัง.." มือหนาที่จับรูดอยู่ไม่นาน ริมฝีปากหนายค่อยๆเลื่อนละลงจากยอดอกมาเป็นส่วนนั้น..ค่อยๆแตะเลียปรนเปรอด้วยลิ้นไปทั่ว...ชะโลมด้วยปลายนลิ้นอุ่น

"ยัง..จะมี..หน้า..มาถาม..อีก" คะชูเขาตอบด้วยเสียงอันเหนื่อยอ่อนบนเสียงหอบ

"ชั้นจะทำให้คะชูคิโยมิสึคนนี้คนถึงชั้นยามาโตะคนนี้ให้ได้เลย" ว่าแล้ว เจ้าของเสียงนุ่มก็ก้มไปดูดเม้มส่วนปลาย
ของส่วนอ่อนไหวเพียงไม่นานคนด้านล่างก็ปล่อยออกมาจนเลอะที่มุมปาก เมื่อยามาโตะเห็นว่าคนที่ดึ้งดึงยอมเขาแล้วก็จัดแจงอุ้มอีกฝ่ายขึ้นมาให้นั่งคร่อมที่ตัก หันหน้าชนกัน

"ถ้าแกล้งกัน...ชั้นเอานายตายแน่" เจ้าของใบหน้าหวานเอ่ย
 
 

ยามาโตะยิ้มขำ
"คร๊าบบบ" ไม่วายมือหนาเอื้อมมือไปจับสะโพกอีกฝ่ายให้ยกขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะจับส่วนนั้นออกมาแล้วค่อยๆสอดใส่บดเบียดเข้าไปทางช่องด้านหลังอย่างช้าๆ

"อ๊ะ..เจ็บ.."คะชูสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายเข้ามาจนเขาต้องกอดอีกฝ่ายไว้ด้วยน้ำตาซึม ยามาโตะปาดน้ำตา
ของอีกฝ่ายพลางจูบปลอบแล้วจึงค่อยๆขยับส่วนสะโพกอย่างช้าๆ...สอดส่วนนั้นที่เข้าไปด้วยความลำบากช่องทางนั้นคับและรัดแน่น

"อย่าเกร็งสิคิโย๊ะจัง" ยามาโตะกล่าวเสียงสั่น
"ทำตัวสบายๆอย่าเกร็งนะ" ว่าแล้วก็ยื่นหน้าไปหอมแก้ม ส่วนท่อนล่างยังค่อยๆขยับอย่างช้าๆทำให้ส่วนนั้นสอดใส่เข้าไปจนสุดแล้วขยับเข้าออกอย่างเบาๆ

"อือออ" คะชูกลั้นเสียงครางเอาไว้เพราะไม่อยากให้เจ้่านั่นได้ยินแต่ก็ไม่ได้ผลเพราะยังไงเจ้านั้นที่เขาคิดอยู่ก็ได้ยินอยู่ดี

"เสียงเพราะจังเลยนะ..รู้สึกดีสินะ" ยามาโตะยิ้มพลางขยับส่วยนั้นเร็วขึ้นทำให้เขาได้ยินเสียงกระเส่าที่ดังมาจากปากหวานเรื่อยๆ

"ยะ..ยามา..โตะ" เสียงหอบหายใจของดาบหนุ่มปากก็เรียกชื่อของคนรักยิ่งทำให้อีกฝ่ายได้ใจ ร่างกายของเขาตอนนี้อ่อนระทวยกับการกระทำของคนตรงหน้า

"อืม..คะชู" ดูท่าอีกฝ่ายก็คงรู้สึกไม่ต่างจากเขามากนัก ยามาโตะผลักคะชูนอนลงแล้วจับขาข้างนึงของร่างเล็กยกแล้วแหวกเล็กน้อยทำให้ส่วนนั้นสอดเข้าไปได้มากขึ้นและลึกขึ้นก่อนที่จะก้มลงจูบที่ปากบางก่อนที่จะสอดลิ้นรุกเข้าไปภายใน...ส่วนนั้นยังคงขยับเข้าออกอยู่เรื่อยๆ ลิ้นไล้เกี่ยวกระหวัดกับลิ้นร้อนของอีกฝ่ายอย่างหยอกเย้า

"อึก..อ๊ะ...." ร่างบางถูกส่วนนั้นกระแทกเข้าไป ทั้งแรงขึ้นและก็เร็วขึ้นจนเขาต้องปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเปรอะร่างสูงฝ่ายยามาโตะเห็นคนรักของตนเสร็จขึงโยกสะโพกให้กระแทกเข้าไปให้แรงกว่าเดิมทำให้ส่วนนั้นเสียดสีกับช่องนั้นอยู่ตลอด...ทำใหเร็วขึ้นเรื่อยๆ มือเรียวนั้นก็บีบเขี่ยวนรอบอกขาวของอีกฝ่าย

ส่วนนั้นกระแทกเข้าไปแรงๆทำให่ส่วนนั้นเข้าไปได้ลึกมากยิ่งขึ้นเขาทำแบบนี้ติดต่อกันอยู่หลายครั้ง..เรื่อยๆจน

"อ๊ะ..อย่า..ย้ำตรงนั้น...จะ..เสร็จ..แล้ว" คะชูร้องขึ้นด้วยเสียงอันเหนื่อยล้า มีที่ไหนที่คนร่างสูงจะฟังเขากระแทกเข้าไปจุดเดิมย้ำๆซ้ำๆ....เพียงไม่นานก็ปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาพร้อมกัน เขารู้สึกถึงของเหลวอุ่นภายในตัวที่เริ่มไหลหยดลงมาตามเรียวขาสวย
ฝ่ายยามาโตะบิ้มพอใจในผลงานของตนที่ฝากรอยรักไว้บนผิวสวยสีขาวของอีกฝ่าย เขาก้มมองหน้าคนรักที่หลับไปอย่างเหนื่อยอ่อนอย่างเอ็นดูรักใคร่ ไม่นานนักเจ้าของผ้าพันคอสีขาวก็จัดแจงใส่เสื้อผ้าของตนเองและให้กับอีกฝ่าย
 


"พรุ่งนี้นายคงต้องออกไปรบแทนเจ้านั่นอีกแล้วสินะ" ร่างสูงสะดุ้งกับเสียงที่ทักมา พอหันกลับไปดูก็เห็นเป็น
พี่เผือก พี่ดาบใหญ่ของบ้าน
"ก็คงต้องเป็นแบบนั้นแหละครับทาโร่ซัง"เขายิ้มให้กับผู้มาเยือน
"ท่านซานิวะฝากมาบอกว่าให้เบาๆมือกับคิโยมิสึด้วย"ร่างสูงใหญ่กล่าวด้วยเสียงเข้ม
"ดูท่าข้าจะมาบอกช้าไปสินะ"ทาโร่เหล่มองคนที่นอนหลับบนฟูกอย่างสงบ

ยามาโตะไม่พูดอะไรเพียงแต่ส่งยิ้มที่เป็นสัญญาลักษณ์ของเจ้าตัวให้แก่คยที่มาเยือนเท่านั้น
"ข้าขอตัวละ" ว่าแล้วดาบใหญ่ที่มีร่างเป็นมนุษย์ก็เดินออกไปจากห้อง เขาแอบชะโงกมองว่าจะไปที่ใด ใช่ที่เขาคิดหรือไม่
 

หลังจากที่ทาโร่กล่าวลายามาโตะเขาก็เดินมาทางห้องของซานิวะเหมือนที่ยามาโตะคิดไว้
"ขออนุญาตขอรับ..ท่านซานิวะ" ดาบใหญ่เจ้าของเรือนผมยามตาสีทองกล่าวขอเข้าห้อง
"เป็นไงบ้างคะทาโร่ซัง" ซานิวะมือใหม่ถามคนที่เพิ่งเข้ามาอย่างสนอกสนใจ
"ท่านก็น่าจะรู้นิ" เขาเดินไปหาแล้วทรุดนั่งใกล้ๆซานิวะแล้วตอบ
"จิโร่ซังดูทาโร่ซังสิคะ" ท่านซานิวะพูดแล้วทำแก้งป่องใส่ทางด้านจิโร่ได้แต่ยิ้มรับไม่กล้าเอ่ยปากเพราะตัวเขาเองมีความผิดโทษฐานดืมเกินหนึ่งไห

"เอาเถอะ...เอ่อทาโร่ซังคะพวกเด็กๆคงไม่เห็นไม่ได้ยินอะไรใช่มั้ยคะ??" ท่านเจ้าบ้านพูดขึ้นมาอย่างเป็นกังวล
"พวกเด็กๆหลับไปตั้งแต่หัวค่ำแล้วละ..ที่เหลือก็มีแต่พวกดาบยาวแล้วก็ดาบใหญ่อย่างพวกข้า" คำถามนี้กลับกลายเป็นจิโร่ซังที่ตอนแทนเพราะดูเหมือนพี่ใหญ่ของเขาจะไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่

"อออ..ขอบคุณคะจิโร่ซัง" ท่านเจ้าบ้านยิ้ม

"เอาละวันนี้ก็ดึกมากแล้วพวกเจ้าไปพักผ่อนเถอะ..ข้าคงไม่กวนพวกเจ้าแล้ว" ข้าจิโร่แอบเหล่มองพี่ชายที่ทำหน้าบึ้งใส่ท่านซานิวะตอนท่านซานิวะพูด
"พวกนายไปก่อนข้ามีเรื่องที่จะต้องคุยกับท่านเจ้าบ้านอีกนิด" เมื่อทาโร่ทะจิกล่าวทุกคนก็เริ่มทะยอยเดินออกจากห้องไป

"ท่านเจ้าบ้านพรุ่งนี้ท่านคงต้องให้คิโยมิสึพักเสียแล้วดูท่า เจ้านั้นคงจะไปไม่ไหวเป็นแน่แท้" ข้ากล่าว
"ข้าก็คิดเช่นนั้น..อืม..เอาเป็นว่าออกรบพรุ่งนี้เจ้าเอายามาโตะไปแทนละกัน.." ซานิวะพยักหน้าเห็นด้วยกับแม่ทัพที่คุมทัพอยู่

"พรุ่งนี้ก็ฝากเจ้าเช่นเคยนะคะทาโร่ซัง.."
"ขอรับ"
"เอาละวันนี้ก็ดึกมากพอแล้วเจ้าไปพักผ่อนเถอะ..แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะทาโร่ซัง" ข้าแอบอมยิ้มไม่ได้เพราะท่านเจ้าบ้านดูท่าจะง่วงเหลือเกินก่อนที่จะฟุบหลับคาโต๊ะ
"ราตรีสวัสดิ์..ฝันดีนะท่านซานิวะ" ร่างโปร่งอุ้มเด็กสาวตัวผอมบางไปนอนที่ฟูกก่อนที่จะขอตัวออกมาพักผ่อน
 

"เฮ้ออ~..วันนี้ก็เหนื่อยเช่นเคย"
.
.
.
.
.
[จบจร้าาา]
 
 
 
ติชมได้นะค่ะ เพิ่งหัดแต่งNC เป็นครั้งแรก